از ماندنی هایت چیزی نرفته

جز بوی عطرت

یا شاید برق آخرین نگاهت

در این ذهن وامانده ام ...

اما برای نبودنت

این می روم ها چقدر جا داشت ...!

 از رفتگی هایت چیزی نمانده

جز من که بوی ماندگی گرفته ام...

و لحظاتی که مثل دانه های تسبیح از دستم می لغزنـد ...

کاش تو این جادده ی لعنتی و بی پایان همراهی داشتم... همراهی ابدی... تا بینهایت... تا مقصد نامعلوم... کاش تو همراه بی نهایت من بودی... من... تو... تا ابد... تا بینهایت ...

کاش این خواب مرا ببرد تا دم مرگ...