وقتی نيستی خونه مون با من غريبی می کنه

دل اگه می گه صبورم ، خود فريبی می کنه

صدای قناری محزون و غم آلود می شه

واسه من هر چی که هست و نيست نابود می شه

وفتی نيستی ،گل هستی ،خشک وبی رنگ می شه

نمی دونی که چقدر ، دلم برات تنگ می شه

وقتی نيستی گلهای باغچه نگاهم می کنند

با زبون بسته محکوم به گناهم می کنند

گلها می گن که با داشتن يه دنيا خاطره

چرا ديوونگی کردی و گذاشتی که بره

وقتی نيستی همه پنجره ها بسته ميشن

با سکوتت تو خونه ، قناريها خسته ميشن

روز واسم هفته می شه ، هفته برام ماه ميشه

نفسم به ياد تو يکی يکی آه می شه

یکی بود یکی نبود زیر این طاق کبود
میون بود و نبود یه دونه ستاره بود
این ستاره کوچیک از خودش نوری نداشت
توی تنهایی خود شبو پشت سر میذاشت
یه شبی از این شبا ستاره قصه ما
اون دل تاریکشو راهی کرد پیش خدا
گفت: خدا.خدای من خدای مهربون من
توکه هستی تو شبام تنها همزبون من
به دلم نوری بده که دلم روشن بشه
دل خشکیده من سبز و پر چمن بشه
اون خدای مهربون خدای خوب آسمون
تو دلش یه بذری کاشت که بهاری شد خزون
گل عشق قشنگ تو دلش جوونه زد
خط باطل رو تمومه ظلمت شبونه زد

يه دل عاشق تنها
توي اين غربت شبها

مثل يه قناري ناز
هميشه به فكر پرواز
توي اين قفس نشسته
قصه تنهايي هاشو
واسه خودش مي خونه

عاشق هم مثل قناري
توي ارزوي رهايي

روزا رو به شب مي رسونه
توي تنهايي مي شينه
قصه هاشو مي نويسه
قصه ارزوهاشو
قصه غريبي ها شو

عاشق تنها و خسته
هميشه تنها نشسته

اما مي دونه قناري
به اميد رهايي
هميشه ميخو نه اواز

پس مي گه با خودش اي دل
نمي شي اينطوري ازاد

اون بايد باشه هميشه
منتظر و شادي پيشه

تا كه پيدا كنه عشقو
از توي غربت بيشه

اونی که گفته بود پیشم می مونه
کسی که من دلم می خواد همونه
اونی که تو پاییز واسم قسم خورد
فقط با من همیشه مهربونه
اون کسی که با ذوق و شوق به من گفت
باید که وایساد جلوی زمونه
اونی که گفت قسمت همش دروغه
یه چیزیه درست مث بهونه
اونی که ماجرای عاشقیشو
گلدون اطلسی مونم می دونه
اون کسی که می گفت ستاره هامون
تو بهترین نقطه ی کهکشونه
اون که می گفت توکل دو تامون
به لطفای خدای آسمونه
اون که می گفت دق می کنه اگر که
پای کس دیگری در میونه
اون که می گفت چاره فقط سکوته
واسه جواب حرف عاشقونه
نمی دونم چی شد که رفت و آخر
پیغام فرستاد من میرم دیوونه.....

تکیه به شونه هام نکن من از تو افتاده ترم

ما که بهم نمی رسیم بسه دیگه بذار برم

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم

حیف تو نیست کنج قفس چادر غم سرت کنم

من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها

نه برده ای حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها

من عاشقم همین و بس غصه نداره بی کسیم

قصه ی ماست این که به هم نمی رسیم

تو نيمه راه يك سفر مثل يه خوابه بي خبر
نشستي در خيال من دنيا برام شد يك نفر
دست من و تو كه نبود دست خدا هم كه نبود
مهمون ناخونده اومد اين عشقه كه خودش اومد
يه وقت ديدم كه واسه من عادت تويي خدا تويي
هرجا مي رم همسفر و همراه با وفا تويي