دوراهی.....

با دروغ گذشته دیروزتو دوراهی موندیم امروز

دیگه بستن و شکستن شده کار هر روز هر روز

دونه دونه پای حرفات هر چی گفتی اون شدم من

هر چی از زمونه خواستی واسه تو همون شدم من

بگو دست حیله ی تو چی واسه دلم نوشته

یه امید تازه داره یا که مثله سرنوشته

هرچی بودی هرچی بودم دیگه اون روزا گذشته

لحظه های رفته بر باد واسه هیشکی بر نگشته

نمی خوام دیگه نمی خوام که دوباره ای بنا شه

آخه روز خوش ندیدم تو دل زمونه باشه

تو که هم صدا نبودی چرا با بهونه موندی

چرا بعد آشنایی شعر عاشقونه خوندی

توکه هم قدم نبودی به دوراهی ها رسیدی

توی جاده ی جدایی بگو تا کجا رو دیدی

*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*

 یادت نره......

هر جا بودی یادت نره یه عاشقی به یادته

دو چشم منتظر به درهمیشه چشم به راهته

هر جا بودی یادت نره یه بیت جا مونده داری

یه حنجره پر از غزل غیبت تو ساکته

تویی عزیز هر جا بودی طنین این صدا بودی

برای زنده بودنم نفس بودی هوا بودی

قدم قدم تو جاده ها دلیل رفتنم شدی

خود خود تنم شدی حتا اگه جدا بودی

فقط خیال ناز توست که این سکوت و میشکنه

دست نجیب تو فقط  تار دلم رو میزنه

هر جا بودی یادت نره دلم اسیر خواستنه

وقتی نباشی کار من روز و شب و شمردنه

*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*.*..*

دلتنگی.....

تمام مهربونی تو تو لحظه هام قدم زدی

اما یه باره اسممو از رو لبت قلم زدی

پنجره ها یکی یکی به روی کوچه بسته شد

دلم آتیش گرفت و بغض بی کسیم شکسته شد

کاش می تونستی بیش از این با من خسته سر کنی

کاش می دونستم چرا اون خواب خوش و بهم زدی

دنیا برام غریبه شد زندگی دلتنگی می کرد

صدای هق هق می چکید روی تن برگای زرد

اون دو تا سبز بی خیال سرخی چشمامو ندید

ابر بهار شدم ولی هیشکی صدامو نشنید

تا تو نباشی آسمون به روم نمی خنده دیگه

بعد تو هیشکی روی غم در رو نمی بنده دیگه

بیا که با سبز نگاهت نقاشی ام بهار بشه

بازم نگاه پنجره به کوچه بی قرار بشه

بـا تـو آغــاز مـي کـنـم خـوب مـن بـه نــام تـو
مـي نـو يــسـم قــصــه اي تــازه از الهـام تـو

اي شروع دلـپــذيـر مثل خورشـيد بي نـظـيـر
به تو تـقـديـم مي کنـم عشـقو از مـن بـپـذير

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه
مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه
قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

اي طـلـوع مـــاندگار گـل هـمــيـشــه بــهــار
به تو تقديم مي کنم هر چه هست در روزگار

گفتـه ها ناگفـته هـا هـر چـه هست در باورم
بـه تــو تــقــديــم مـي کــــنـم آرزوي آخــرم

اي قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه
مـن يـه عـشـق جاودانه به تو تقديم مي کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه
قلـبـمـو بـا ايـن تـرانـه به تـو تقديـم مي کـنم

هیچ وقت به خودت مغرور نشو.... برگها همیشه وقتی می ریزند که فکر می کنند طلا شدند.

رفتي خاطره هاي تو نشسته تو خيالم!
بي تو من اسير دست آرزو هاي محالم!
 ياد من نبودي اما من به ياد تو شکستم!
 غير تو که دوري از من دل به هيچ کسي نبستم!
 هم ترانه ياد من باش!
 بي بهانه ياد من باش!
 وقت بيداري مهتاب عاشقانه ياد من باش!
 اگه باشي با نگاهت ميشه از حادثه رد شد!
 ميشه تو آتيش عشقت گر گرفتن بلد شد!
 اگه دوري اگه نيستي نفس فرياد من باش!
 تا ابد تا ته دنيا تا هميشه ياد من باش...

کاشکی اون لحظه آخر ، اشکامو تو دیده بودی

که شاید دلت می سوختو حالا تو نرفته بودی 

حالا بی تو پردردم ، پرتردیدمو وحشت 

بی تو بودن خیلی تلخه مثه مرگه توی غربت

همه شبهای بی تو ، اشک حسرت تو چشامه 

من که باورم نمی شه ، شایدم خوابی باهامه !

می دونم برنمی گردی می دونم دوستم نداری

 تو همیشه دوری از من من خزونم تو بهاری 

کاشکی هر لحظه که نیستی ببینی چقدر ضعیفم

که شاید دلت بسوزه واسه این قلب نحیفم 

بی تو بودن مثل مرگه مثل مردن توی خوابه

عزیزم تنهایی سخته مثل عشق بی جوابه

 اما تو رفتی و حالا دیگه هیچکی رو ندارم 

مثل ابرای بهاری شب و روز دارم می بارم 

می دونم عشقت بزرگه حتی از سرم زیاده 

می دونم دلم کوچیکه طاقت درد و نداره

 اما عاشقی همینه اولش خبر نمی ده

واسه مردن پیش چشمات اون اجازه نمی گیره 

رفتی اما تا همیشه دل بهونتو می گیره

 بی وفائی اما قلبم همیشه واست میمیره .

تو با اون نگاه گرمت ، توی قلب من نشستی ،

 تو یه احساس قشنگی تو خود آرزو هستی ،

تو یعنی اوج یه رویا ، بی نیاز از همه اما

من واست غرق نیازم ، لبریز از عشق و تمنا ،

وقتی قهر می کنی قلبم می کنه پا در میونی ،

قهر و آشتیات قشنکه تو که از ما بهترونی ،

می گی تنها تو به چشمم تو فقط این جوری هستی ،

تو می گی دید من اینه ، خب خودت بگو کی هستی ؟

نگو یه ادم ساده ، واسه من فرشته ای تو

مثه واژه های نابی توی هر نوشته ای تو ،

نه سیاهی ، نه سفیدی تو خود رنگین کمونی ،

تو هوایی ، نفسی تو ، می میرم اگه نمونی

تو مثه معجزه هستی واسه من از همه سرتر ،

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس برتر ،

تو نگات عاشقونس ، خیلی خیلی مهربونی تو بتی

من بت پرستم ، با توام ابرو کمونی ،

تو یه غصه قشنگی واسه چشمام لالایی

همه خوبیارو داری ، ولی حیف

(( تو بی وفائی ))

من ادعا نمی کنم، همواره به یاد کسانی هستم که دوستشان دارم
ولی
می توانم ادعا کنم که لحظاتی که به یادشان نیستم نیزدوستشان دارم.


*****
عشق ورزیدن را از کویر بیاموزیم که دریا بودنش را به آفتاب بخشید.


*****
مورد علاقه بودن، قدرت می آورد
وعلاقه مند شدن،جسارت

*****
چون کسی به تو بدی کرد
تو می توانی،بدی اش را فراموش کنی،
اما
اگرتوهم به اوبدی کنی
همیشه بدی ات،درخاطرت می ماند.

*****
دوست داشتن کسی که سزاواردوستی نیست....اسراف درمحبت است

*****
به جای اینکه دروغ بگی که وقتی راست گفتی حرفتو باورنکنن
راست بگو
که اگه یه بارم دروغ گفتی، حرفتو باورکنن

*****
هیچگاه نگذار
درکوهپایه های عشق کسی دستت رابگیرد
که احساس می کنی درارتفاعات ان را رها خواهد کرد

*****
دوست داشتن ....دل می خواد نه دلیل.

رخصت بده که بشکنم غرورم و به پاي تو ...

فرصت بده که جون بدم به حرمت صداي تو ...

مهلت بده تو شهر تو دوباره دربدر بشم ...

از اشتعال بوسه هات يه تل خاکستر بشم ...

بزار که رنگ گونه هات منو به مسلخ بکشه ...

 بختک سرد بي کسي از رو دريچه رد بشه ...

با رخصت نگاه تو البرز و از جا مي کنم ...

رو خواب شب خط مي کشم به قلب فردا مي زنم ...

نمي زارم دست نسيم به گرد عطرت برسه ...

 براي از طرح رد شدن فکر نوازشت بسه ...

بودن تو غنيمته حتي براي يه نفس ....

نزار که بي تو کم بشم تو ازدحام اين قفس ...

فرصت بده کنار تو به خواب گل پا بزارم ...

جراحت هجرتت و پشت سرم جا بزارم ...

کمي کنار من بمون فرصتمون خيلي کمه ...

بدون همراهي تو شکستنم دم به دمه

می دانم که
همه ی حر فهایم تکراریست
مثل کوبیدن بر دری بسته
بی امید باز شدن

اما چه کنم؟
دوباره رنگ نگاهم پریده است
دو باره صدایم نفس نفس می زند


کسی از کوچه دلم نمی گذرد
کسی جوانیم را با خود می برد
چیزی در قلبم فرو می ریزد
چیزی در من تمام می شود

مثل کودکی هایم که مرده اند

و من دوباره
تنها مسافر این جاده بی عبور خواهم شد
بی حضور خورشید
بی نور ماه
و در تمام راه
باد در گوشم
آواز خواهد خواند
و من با خود
گل های یادگاری
خواهم برد
و آرزو می کنم
که رد پایم
به این زودی پاک نشود


و سر انجام
خواهم رسید
به آن دو راهی همیشگی
زندگی کردن
یا زندگی را تحمل کردن؟؟؟