وقتي رفتي همه چي رفت همه ي دلبستگي رفت
شب و روز من يکي شد حتي حس زندگي رفت
ديگه بي تو مرده بودم حرف مردم شده بودم
توي آغوش نبودت تو خودم گم شده بودم
وقتي رفتي تازه فهميدم کي بودي
براي من تپش زندگي بودي
وقتي رفتي ديگه اون پنجره خوابيد
وقتي رفتي
آره! رفتي
وقتي رفتي

از تو مونده يادگاري واسه ي من بي قراري
خنده رو لبامه اما از دلم خبر نداري
نه تو بودي نه ترانه نه يه حرف عاشقانه
من مگه از تو چي خواستم
فقط و فقط بهانه

من از کجا شروع کنم وقتی سرآغاز ندارم
یک قلم و یک کاغذ و یک درد همیشگی
نمیشه با نوشته ها که همه دردها رو بگی
یه بغض خام توی گلوم یک دنیا حرف نا تموم
آرزو ها پشت سرم نگاه من به روبروم
حرفهای پر شکایتی رو کاغذ های خط خطی
از من فقط مونده به جا قلب پر از شکایتی
این کاغذای خط خطی نامه دردای منه
جای پای اشک من از گریه های نم نمه
غمی نشسته تو دلم اشک چه زیبا شده باز
ترانه هام زمزمه مستی شبها شده باز
غم شکستن روبروم که عاشقانه دیده ام
با اشک غزل شکفتم با بغض غزل چیده ام
از کس گله نمیکنم شکایت از دل منه
دلم هنوز در حسرت یک آرزوی باطله
رفتن من حتمی شده موند من بی حاصله

کسی غیر از تو نمونده، اگه حتا دیگه نیستی
همه جا بوی تو جاری، خودت اما دیگه نیستی
نیستی اما مونده اسمت، توی غربت شبونه
میون رنگین کمون خاطرات عاشقونه

آخرین ستاره بودی، تو شب دل واپسی هام
خواتنت پناه من بود، تو غروب بی کسی هام
لحظه، هر لحظه پس از تو، شب و گریه در کمینه
تو دیگه بر نمی گردی، آخر قصه همینه

می شکنم بی تو و نیستی
به سراغم نمیای که ببینی
بی تو می میرم و نیستی
تو کجایی؟ تو کجایی که ببینی؟

شب بی عاطفه برگشت، شب بعد از رفتن تو
شب از نیاز من پر، شب خالی از تن تو
با تو گل بود و ترانه، با تو بوسه بود و پرواز
گل و بوسه بی تو گم شد، بی تو پژمده شد آواز

میدونم که روزگارت پر از گلای وحشی
من یه شاخه شکستم می تونی منو نبخشی
تو یه سایبون امنی واسه بلبلای عاشق
منم اون اسیر موجا توی حسرت یه قایق
بدون اما عاشقت بود اونکه می گفتی دیوونه ست
آره دیوونگی داره اونکه خنده شم بهونه است

رفاقت به معني حضور در کنار فردي ديگر نيست بلکه به معني حضور در درون اوست


قبل از اینکه اخم کنی، کاملا مطمئن شو که هیچ سوژه ای برای لبخند زدن وجود ندارد


هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي که ماه را بر لبانت مي نشاند

براي آنكس كه تو را در آئينه مي بيند جوابي مناسبي داشته باش

به چشمي اعتماد کن که به جاي صورت به سيرت تو مي نگرد ، به دلي دل بسپار که جاي خالي برايت داشته باشد و دستي را بپذير که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است



عشق، افسر زندگي و سعادت جاوداني است.


گاه يك لبخند، يك جمله كوتاه، يك خط و يا يك نگاه مي تواند بهترين هديه باشد

سرنوشت سه دفعه بهت دروغ ميگه؟ اولين بار وقتي به دنيات مياره دومين بار وقتي عاشقت ميكنه سومين بار هم زندگي رو ازت ميگيره تا بفهمي همش خواب بود و بس

آدم‌ها مثل يه كتاب ميمونن كه تا وقتي تموم نشدن، براي ديگران با ارزش هستند، پس مواظب باش كه خودت رو تند تند براي ديگران ورق

عشق مانند جنگ است......آسان شروع مي شود.......سخت پايان مي يابد.........و فراموش کردنش محال است.


هیچ گاه چشمانت را برای کسی که مفهموم نگاهت را نمی فهمد گریان نکن


هميشه وقتي داري گريه ميکني اوني که آرومت ميکنه دوستت داره ولي اوني که بات گريه ميکنه عاشقته

مانند پرنده اي باش که روي شاخه سست وضعيف لحظه اي مي نشيند
و آواز مي خواند
و احساس سرما مي کند شاخه مي لرزد
به آواز خواندن خود ادامه مي دهد ولي با اين حال
زيرا مطمئن است
که بال و پر دارد

یادت می یاد گفتم: به تو اگر نمی شوی مَرحم من ؛ ترا خدا زخمم نشو. که تیکه تیکه است بدنم. در عین ناباوری ها تو هم شدی یک زخم جدید. هیچ نمی خواهم مثل تو شوم از جلوی چشمام برو...

رو در و دیوار این شهر،همش از تو یادگاره
توی این کوچه ی تاریک ، منو تنها نمی ذاره

یاد حرفای قشنگت ، که تو قلبم لونه می کرد
یاد دلتنگی چشمات ، که منو بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم ، پس کجایی مهربونم
آخه من ترانه هامو ، واسه ی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده ، آخ کجایی نازنینم
کاشکی بودی و می دیدی ، بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که ساختیم ، من همه هستیمو باختم
زیر پات گذاشتی آخر، عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوسَم نداشتی ، از دلم خبر نداشتی
دلت از سنگ شده انگار ، که منو تنها گذاشتی

میشینم منتظر اینجا ، تا تو برگردی دوباره
تا بشینی پای حرفام ، بریم تا ماه و ستاره

می دونم میای یه روزی ، یه روزی که خیلی دیره
یه روزی دل شکستم ، سر این کوچه می میره